چندمین سالی ست که من بی تو بودن را

 زندگی می کنم

این تو بودی که درهرلحظه و ساعت ازاین روزها

مرا شاعرمی کردی

آري

ای شاعر لحظه دلتنگی هايم

می دانی؟

آنچنان صدا کرده ای که هنوزبعد ازچند سال گوشها وخاطراتم

ازیاد تو پراست

 و من همچنان با آن که وجودت را حس نمی کنم

ولی شک نمی کنم که تو هم هستي

و جا جای این خونه بوی تو را می ده

و من رو ازهر جای دنیا دوباره به آنجا می بره

نمی دانی چقدرجات سرسفره افطارمان خالیست

 و من فقط یک قطره اشک کوچک را

 برای تسلی دل خود گدایی می کنم

بابایی من

می دونی هنوزداره بارون می ياد

و هی این باران گونه های من وسنگ مزارتورا می شوید

سفربخیر

سفربخیرای مسافربیست ویکم شهریورهشتا دوپنج

تا حالا هزارچله بی چراغ ازنشتن بی تو می گذرد

که ماه درغیبت بی زمان تو خواب موریانه می بیند

انگارهمین دیروز زمان نزدیک به دوری توازمن بود

ولی خود نمی دانستم که

 این بارش بد مجال روزی تسکین دل بی قرارم خواهد شد

.

.

.

می دانم که می دانی

ولی

اینجا هنوزهم هوا بس ناجوانمردانه باروني ست

و هم اینک که من دارم ازتو می گم

دارد بارون مي بارد

ای بارون ببار

با دلُم گريه كن، خون ببار
در شباي تيره چون زلف يار
بهر ليلي چو مجنون ببار اي بارون

دلا خون شو خون ببار
بر كوه و دشت و هامون ببار
دلا خون شو خون ببار 
به سرخي لباي سرخ يار
به ياد عاشقاي اين ديار
به داغ عاشقاي بي مزار اي بارون


ببار اي ابر بهار
با دلُم به هواي زلف يار
داد و بيداد از اين روزگار
ماهُ دادن به شبهاي تار اي بارون



با دلُم گريه كن، خون ببار
در شباي تيره چون زلف يار

ای بارون